Daily Wire
Sunday, 22 November 2026
Sports

Iwan Spekenbrink over angstcultuur bij Picnic PostNL: "Nooit deze signalen opgevangen"

Iwan Spekenbrink heeft uitgebreid gereageerd op de beschuldigingen die naar voren zijn gekomen in publicaties van de NOS en de podcast In de Waaier. In deze uitingen schetsen zowel huidige als voormalige medewerkers een beeld van een team waar tegenspraak niet op prijs wordt gesteld. "Er zijn veel verhalen naar voren gekomen die we grotendeels herkennen," zegt Spekenbrink. "Maar ze hebben niet altijd betrekking op onveiligheid."

Wielerflits sprak met Spekenbrink in zijn kantoor in Deventer, waarbij de voorwaarde was dat alle vragen gesteld konden worden. In dit artikel vind je een gedeelte van het interview; het volledige gesprek is te beluisteren in de Wielerflits Podcast.

Wat heeft je het meest geraakt? "Onze deuren staan altijd open. Het is jammer dat onze stem niet gehoord is. Vooral het zware etiket dat aan ons is plakt, raakt me. Er zijn veel verhalen genoemd die we grotendeels wel herkennen. We werken intensief samen, en dat gaat met de een beter dan met de ander. Die verhalen ontkennen we niet, maar ze gaan niet altijd over onveiligheid. De mensen die hier werken, willen goed samenwerken en de juiste dingen doen. Niemand wil dat etiket op zich geplakt krijgen."

Angstcultuur, dictatuur, onveilige werksituatie en een autoritaire managementstijl zijn stevige beschuldigingen. "Ik durf te zeggen dat wij naar eer en geweten handelen. Ik herken me niet in het beeld dat geschetst wordt. Natuurlijk hebben we een visie, en we worden verwacht beslissingen te nemen. Soms moet je bijsturen, veranderen en innoveren, en je probeert mensen daarin mee te krijgen. Daar hoort een dialoog bij, maar er moet wel een beslissing worden genomen."

Dacht je niet: wat heb ik in godsnaam verkeerd gedaan? "Ja, dat hebben veel mensen hier in de organisatie gedacht. Maar het voelt ook een beetje oneerlijk."

Waarom is dat oneerlijk? "Bij bepaalde dingen weet je dat er een andere kant aan het verhaal zit. Sommige dingen kloppen niet, andere wel, maar de context is belangrijk."

Kun je dat concreet maken? "Ik vind het moeilijk om nu direct op specifieke punten in te gaan. Mensen voelen dingen zoals ze die voelen. We hebben nooit publiekelijk iets negatiefs gezegd over iemand die bij de ploeg heeft gezeten, en dat willen we ook niet. We zeggen altijd: als je die strepen eenmaal hebt gedragen, dan draag je ze voor altijd."

Is die onvrede echt zo breed binnen de ploeg? "Ten dele wisten we daar het antwoord op. Als je ons had gevraagd om mensen aan te wijzen die het in het verleden met bepaalde zaken niet eens waren of met wie we moeilijkere discussies hebben gehad, dan hadden we die kunnen noemen. Er is een reden waarom je uiteindelijk afscheid neemt van mensen. Dat is geen oordeel of beschuldiging. Je bent voortdurend aan het testen of je goed samenwerkt en of iedereen er plezier uit haalt. Dat is een proces dat we altijd doen, maar dat we nu extra gaan intensiveren. Het laatste wat we willen, is dat iemand zich niet kan uitspreken."

Wat hebben jullie niet goed aangepakt? "We weten dat we dingen anders doen, op onze manier, en dat dat niet bij iedereen past. Bij anderen past het juist heel goed. Dat accepteren we. Soms hebben wij of anderen gezegd: hier scheiden onze wegen, gewoon op een normale manier. Maar je wilt dat natuurlijk niet onnodig. Misschien hadden we aan de voorkant duidelijker moeten maken hoe het hier werkt."

Beweegt de ploeg ook weleens richting de renners? "De ploeg bestaat uit 160 mensen. Dat is niet Iwan Spekenbrink, al neem ik wel de verantwoordelijkheid. Wat je wilt, is dat die mensen een goede discussie met elkaar hebben, en dat iemand vrij en eerlijk kan zeggen: met alle kennis die ik heb, vind ik dit geen goede keuze. Een diverse groep mensen met verschillende meningen maakt een team sterk. Maar we doen het samen, en we blijven niet hangen als iemand een beslissing neemt die een ander niet helemaal goed vindt. Wat pijn doet, is als je hoort dat het niet menselijk is of dat we robots zijn."

Sommige renners geven aan zich meer een nummer te voelen dan een individu. "Als dat zo is, kan ik dat gevoel niet wegnemen. Maar wie geeft dat gevoel? Dat is je coach, je trainer, degene die je bikefit doet, je pacingplannen maakt of je voeding regelt. Dat zijn allemaal gepassioneerde mensen. Onze verantwoordelijkheid is om veiligheid te waarborgen voor al die 160 mensen, zodat iedereen iets kan bijdragen. Natuurlijk raakt het me, omdat mensen het zo voelen, maar ook omdat het eigenlijk over die mensen gaat. Het enige kader waar we rigide in zijn, is dat we het samen doen. Heb vooral een andere mening, want dat verrijkt ons. Maar uiteindelijk moet er een beslissing worden genomen door de verantwoordelijke, en dan moet je als team samen verder."

Waarom zou je kritiek uiten als er toch niet naar geluisterd wordt? "Positieve kritiek is juist heel belangrijk. Als twee mensen hetzelfde doel hebben maar net een andere mening, moet degene die verantwoordelijk is naar eer en geweten kunnen zeggen: ik zie het anders, ik neem mijn verantwoordelijkheid en we doen het zo. Die persoon moet zelfs een fout kunnen maken en later kunnen zeggen: ik had naar je moeten luisteren, we gaan het nu anders doen. Die situatie willen we creëren. En als wij daarmee het gevoel geven dat je een nummer bent, dan is dat niet wat we willen."

Waar heb je spijt van, in één zin? "Dat het mogelijk is dat mensen een wrang gevoel hebben gekregen, daar heb ik de meeste spijt van. Dat hadden we misschien kunnen voorkomen door aan de voorkant andere keuzes te maken."

Heb je er spijt van dat je de renners die nu kritiek hebben ooit een contract hebt gegeven? "Misschien in sommige gevallen wel. Als het niet gepast was, hadden we dat misschien niet moeten doen. Dan was het voor iedereen beter geweest. Maar we willen geen schooljongetjes, we willen graag meningen horen en persoonlijkheden in de ploeg."

Wat gaat er veranderen? "Nu komt er een onderzoek geleid door Marjan Olfers."