Toen Mario Been vertrok bij Pisa: 'De voetbalwereld is een bekrompen klotewereld'
Mario Been had recent zijn contract bij Pisa beëindigd, waardoor hij nu vrij was om naar een nieuwe uitdaging te zoeken. Tijdens een rondje golf sprak journalist Borst met de voormalig international over zijn situatie. Op een gegeven moment vroeg Been of ze wilden zien hoe scheef de toren van Pisa staat. Borst en zijn gezelschap geloofden het wel, maar Been haalde zijn schouders op en stelde voor om in plaats daarvan een pizza te gaan eten.
In het restaurant begroette Been iedereen met een vrolijk 'ciao', wat niet verwonderlijk was gezien de kleine omvang van Pisa. Hij vertelde dat de mensen daar van hem hielden, wat een beetje theatrale klanken had. Plotseling kwamen er een aantal jongeren binnen, die blij verrast waren om Been te zien. Ze schudden hem de hand en bestelden bier, waarbij ze hem aanspoorden om mee te drinken. Was zijn vertrek echt definitief? De bevestiging van Been dat dit het geval was, deed hem zichtbaar goed. 'Zien jullie nou?', vroeg hij met een glimlach.
Op de terugweg naar huis vertelde Been dat zijn contract de dag ervoor was afgekocht voor een bedrag van vijfhonderdduizend euro en dat hij tot het einde van het seizoen verzekerd was van zijn salaris. Over de clubpresident, Anconetani, zei hij: 'Ik ben de eerste die hij verliest. Van elke euro heeft hij een kwartje verdiend. Dat heeft hem rijk gemaakt. Hij is rijk geworden door transfers. Hij ging akkoord met deze regeling omdat ik de afgelopen twee jaar veel goeds voor hem heb gedaan. Dat heeft hij zelf gezegd. En terecht, ik heb ook veel gegeven aan de mensen in Pisa.'
Met zijn ogen gesloten begon Been te vertellen over het doelpunt dat hij ooit maakte van zestig meter afstand tegen Messina. Thuis wachtte zijn vrouw Astrid samen met haar moeder op hem. De volgende dag zou Mario hen naar het vliegveld brengen. Astrid gaf aan dat ze het in Italië wel gezien had. Heimwee was misschien een te groot woord, maar ze verlangde wel naar huis. 'Mogen ze Gianluca even zien, As?', vroeg hij.
Hoewel het laat was, overwon de trots van Been. 'Het mooiste geschenk in mijn leven', zei hij vol emotie. Achter die bombastische woorden schuilde veel ontroering. 'We hebben veel moeten doorstaan voordat we dit ventje kregen. Astrid heeft drie miskramen gehad. Dat gun je je ergste vijand niet. Tijdens de zwangerschap heeft Astrid veel op bed gelegen en niets zwaars gedaan. Na drie maanden is ze geopereerd, en de bevalling was heel bijzonder. We hebben hem Gianluca genoemd ter ere van Italië, de dokter die ons zo goed geholpen heeft, en de mensen die ons gesteund hebben. Wat ik nog steeds jammer vind, is dat ik niet bij de bevalling was.'