Het bandje dat Mirjan moest helpen, werd haar grootste kwelling

Wat begon als een eenvoudige oplossing voor urineverlies, eindigde voor Mirjan Jorritsma uit Dronryp in een ware nachtmerrie. In oktober kan ze eindelijk een operatie ondergaan om haar problemen te verhelpen. Mirjan wil andere vrouwen waarschuwen voor de risico's die gepaard gaan met incontinentiebandjes.

Het verhaal van Mirjan begon in 2016, toen ze na haar zwangerschap last kreeg van incontinentie. Ze kreeg het advies om een incontinentiebandje te laten plaatsen. Helaas werd ze niet geïnformeerd over mogelijke risico's en complicaties. "Het bandje zat er nog maar een paar maanden in, maar het voelde meteen niet goed. De problemen zijn in de loop der jaren alleen maar verergerd," zegt ze.

Mirjan ervaart intense pijn door haar hele lichaam. "Ik lig veel in bed en neem zware pijnstillers, zoals fentanyl. Mijn dagelijks leven is volledig ontwricht. Ik heb mijn baan verloren en de situatie lijkt echt uitzichtloos," vertelt ze.

Een incontinentiebandje is een synthetisch gaas dat onder de plasbuis wordt geplaatst om onwillekeurig urineverlies te beheersen. Chronische pijn kan ontstaan wanneer het synthetische materiaal verhard of in het omliggende weefsel verzwakt. Dit kan leiden tot irritatie of beknelling van omliggende zenuwen en spieren in de bekkenbodem.

Mirjan is niet de enige die met een mislukte operatie te maken heeft gehad. Tussen 2009 en 2012 ontving de Inspectie voor de Gezondheidszorg (IGJ) honderden meldingen van ernstige complicaties die verband hielden met 'transvaginale meshproducten', waaronder incontinentiebandjes. Uit onderzoek blijkt dat fabrikanten weinig klinisch onderzoek hebben gedaan en de risico's voor patiënten hebben onderschat.

Hoewel er geen verbod op incontinentiebandjes komt, worden gynaecologen, urologen en chirurgen aangespoord om terughoudend te zijn bij het plaatsen van deze producten. De inspectie raadt aan om meer aandacht te besteden aan voorlichting over de risico's en complicaties van de ingreep.

Drie jaar na het plaatsen van het bandje kreeg Jorritsma de ingreep in het Frisius MC in Leeuwarden. Ook toen werd ze niet geïnformeerd over de risico's. Een woordvoerder van het ziekenhuis laat weten dat ze niet ingaan op individuele gevallen, maar dat jaarlijks 50 tot 60 incontinentiebandjes worden geplaatst. Patiënten komen standaard terug voor controle, waarbij ook actief wordt gevraagd naar complicaties.

In de jaren na de plaatsing van het bandje konden de artsen niet achterhalen waar Jorritsma's pijn vandaan kwam. "Ik heb verschillende diagnoses gekregen. Het zou niet aan het bandje kunnen liggen," zegt ze.

De situatie veranderde toen Mirjan in oktober 2025 een uitzending van het consumentenprogramma Radar zag, waarin een vrouw sprak over haar klachten. "Mijn man zei: dit ben jij. We moeten hier meer over leren," herinnert ze zich. Na een lange medische zoektocht kreeg ze eindelijk uitzicht op hulp. Nederlandse artsen bleken niet voldoende gespecialiseerd, wat haar leidde naar dr. Veronikis in St. Louis, Amerika.

Bij het Frisius MC had Mirjan ook geïnformeerd naar opties. "Wij hebben niet veel te bieden," was het antwoord dat ze kreeg. Een woordvoerder van het ziekenhuis benadrukt dat patiënten altijd met klachten terecht kunnen, maar dat het volledig verwijderen van een bandje een complexe ingreep is die alleen in gespecialiseerde centra in Nederland wordt uitgevoerd.

Op 30 oktober wordt Jorritsma geopereerd. De ingreep van 18.000 euro wordt niet vergoed door de Nederlandse zorgverzekering, waardoor ze via crowdfunding meer dan de helft van het bedrag heeft weten op te halen. Inmiddels heeft ze contact gelegd met acht andere vrouwen uit Nederland die ook zijn geholpen. "Je ziet hoe zij hun leven weer kunnen oppakken. Vrouwen zeggen al op de eerste dag verschil te voelen," zegt ze emotioneel. De gedachte aan deze mogelijkheden raakt haar diep.