Daily Wire
Saturday, 21 November 2026
Eredivisie

Hoe een rollertje het leven van Edward Linskens veranderde

Dinsdagmiddag, kort na één uur, zit Edward Linskens in zijn mooie tuin in Venray aan de koffie. Hij wrijft de slaap uit zijn ogen, wat begrijpelijk is, aangezien hij weer een nachtdienst heeft gedraaid bij DELA. De voormalig voetballer neemt telefoontjes aan van nabestaanden die een overlijden willen doorgeven. Gisteravond hield hij samen met een collega de wacht.

“We hebben een behoorlijk aantal meldingen gehad, zo’n twintig,” vertelt Linskens. “Ik voer alleen het eerste gesprek. De familie belt, en ik vraag of ze de overledene naar het uitvaartcentrum willen laten overbrengen of dat ze thuis willen opbaren. Vervolgens plan ik een bezoek van de uitvaartverzorger voor de volgende dag. Daarna is mijn werk gedaan en heb ik verder geen contact meer met de familie.”

“Coöperatie DELA, u spreekt met Edward Linskens.” De bellers reageren soms verrast. “Ze vragen: ‘Ben jij het?’ En dan zeg ik: ‘Ja, dat ben ik.’” Linskens stelt hoge eisen aan zichzelf, zelfs wanneer hij te maken krijgt met onmetelijk verdriet. “Dat kan soms best moeilijk zijn. Je maakt van alles mee; elk gesprek is anders. Iedereen reageert op zijn eigen manier, en elke situatie is uniek. Wanneer iemand van 85 of 90 overlijdt en de familie is hier al langer mee bezig, dan is dat meestal een ander soort gesprek dan wanneer iemand plotseling overlijdt na een ongeluk of door zelfdoding. Het verlies van een kind of een 45-jarige vader met een hartstilstand is enorm ingrijpend. Maar ik neem het werk niet mee naar huis.”

Vanochtend was hij om half acht klaar met werken. “Om acht uur lag ik in bed en om kwart voor elf was ik weer wakker. Ik heb relatief weinig slaap nodig,” zegt Linskens, terwijl hij een gaap onderdrukt. Hij draait drie tot vier nachtdiensten per week. De ene keer gaat hij om acht uur ’s ochtends naar bed, de andere keer kan het ook elf uur ’s avonds zijn. Voor anderen zou zo’n onregelmatige routine uitdagend zijn, maar Linskens heeft er geen moeite mee. “Het helpt dat ik als voetballer heb geleerd om onregelmatig te slapen. Toen ik bij PSV van de jeugd naar het eerste elftal overstapte, ging ik mee op trainingskampen. Tussen de trainingen door werd vaak gezegd: ‘Pak nu je rust.’ Op die leeftijd lig je dan maar wat op je bed, maar uiteindelijk heb ik mezelf geleerd om op elk moment in slaap te vallen. Als ik ’s ochtends thuiskom na een dienst, merk ik vaak niet eens dat mijn vrouw twee minuten later opstaat om naar haar werk te gaan.”

Op zijn werk gebruikt hij altijd zijn volledige naam. “Coöperatie DELA, u spreekt met Edward Linskens.” Bellers reageren soms nog steeds verrast. “Ze vragen: ‘Ben jij het?’ En dan antwoord ik: ‘Ja, dat ben ik.’” Vervolgens beginnen mensen, vaak door hun tranen heen, over zijn voetbalverleden te praten. “Dat vind ik niet ongemakkelijk. Ik ben het gewend. Mensen vertellen dat ze vroeger bij PSV op de tribune zaten, of dat hun vader, opa of iemand anders die is overleden, een trouwe supporter was.”

Al snel gaat het gesprek vaak over dat ene bijzondere moment. Die onvergetelijke goal, die niet alleen om zijn belang draait, maar ook om het slapstickachtige karakter ervan. Linskens was meer dan acht jaar speler bij PSV, droeg het shirt met Philips op de borst meer dan tweehonderd keer, was vaak goed in grote wedstrijden en scoorde ooit beide doelpunten tijdens een 2-1 overwinning op Ajax, waaronder een sublieme stiftbal. Maar hij blijft voor altijd de man van 'Het Rollertje'.

“Een goei' paard,” noemde ploeggenoot Romário hem ooit, en Linskens voelde zich daar niet beledigd door. Hij was zich bewust van zijn beperkingen.